დასასრული

ვგრძნობდი, როგორ მერეოდა რაღაც საშინელი გრძნობა, ამ გრძნობასთან ერთად სიბრაზეც…

ვიცი რომ ჩვენ არ ვართ ერთი, ისიც ვიცი რომ არც არასდროს ვიქნებით ალბათ, იმიტომ რომ ორივე კეთილი ადამიანები ვართ და არ გვიღირს სხვის ცრემლებად  საკუთარი ბედნიერება.

გულაღმა ვიწექით და ის თავის ცხოვრებაზე, გრძნობებზე, ტკივილებზე მიყვებოდა.

ლაპარაკობდა შეუსვენებლად, დაუღლელად, გატაცებით. ლაპარაკობდა როგორი იქნებოდა ჩვენი მომავალი რომ არა ის პრობლემები , რომლებიც ურთიერთობის გაგრძელებას აფერხებს. ამბობდა „ჩვენ“ და არა  შენ და მე … თუმცა რაღა აზრი აქვს როგორ მოვიხსენიებთ საკუთარ თავებს, როცა ყველაფერი სულ ერთია , როცა შანსები ხელიდან გავუშვით და მომავალშიც ვერაფერს ვხედავთ განსაკუთრებულს?!

ჰყვებოდა რას გრძნობენ ადამიანები, როცა საყვარელ არსებებს ხედავენ, როცა ეხუტებიან, როცა მათთან ერთად სძინავთ, როცა მათ გარდა არავინ აინტერესებთ …

თვალები ცრემლებით ჰქონდა სავსე, ჩემი ნაჩუქარი ბეჭედი თითიდან მოიხსნა და ხელში ათამაშებდა, მერე ისევ გაიკეთა , მერე ხელის გულებით თვალებიდან ცრემლები შეიმშრალა და  წამოჯდა.

–იცი რა მინდა ?

–არა

–სადმე გადავიკარგო!

–გადაიკარგო?

–ჩვენ გადავიკარგოთ!

–   …

მერე დიდხანს ვიყავით ასე ჩუმად.

მერე ისევ რამდენიმე საათის განმავლობაში, მწვანე ბალახზე გულაღმა ვეყარეთ და ერთმანეთს პრობლემებს, სიხარულებს, ტკივილებს,სურვილებს ვუყვებოდით…
ბოლოს მივხვდით, იმდენად უბედური ვიყავით ორივე, რომ ჩვენი ერთად ყოფნით ერთი გრანდიოზული უბედურება წარმოიქმნებოდა და ჩვენი გზებით წავედით …dsc_0556

 

საპნის ბუშტი

–ხანდახან მეც მბეზრდება ყველაფერი მარიამ , მეც განვიცდი, ვტირი,იარებს ვიშუშებ და მერე ისევ იგივეს გადასატანად სრულ მზადყოფნას ვაცხადებ, მაგრამ ამ ყველაფრის გადატანა არ შემიძლია ჩუმად და უხმაუროდ. მგონია საპნის ბუშტი ვარ და სადაცაა გავსკდები.

– ჰო, ვიცი და ეგ ბოლო ნაწილია ჩვენს შორის სხვაობა.

13443146_1039428242771687_3024960761193444600_o

მოკლედ …

შეხვედრების ოთახში ვიჯექი.
ჩემთან ერთად სხვებიც ისხდნენ.მხოლოდ ერთი მდედრობითი სქესი ნახევრად ღია სარკმელთან იდგა და არც თუ ისე მომხიბვლელ ხედს გაჰყურებდა.

კარები გაიღო, ის დიდი ზურგჩანთით შემოვიდა,მოგვესალმა და დაჯდა. წყალი დალია,შუბლიდან ოფლი მარცხენა ხელით მოიწმინდა და საუბარი დაიწყო.

ვერ ვხვდებოდი რა უნდა მომესმინა მისგან ახალი და საინტერესო.

მესამე წინადადებაში თქვა,, მე თვითნასწავლი ვარ და ჯერ კიდევ სწავლობ ბევრ რაღაცას,,
მხოლოდ მესამე წინადადების გამო დავრჩი 1 საათი და 30 წუთი…

ვუსმენდი…
კიდევ ვუსმენდი…
გულწრფელად ვუსმენდი…

ახალი არაფერი მომისმენია , თუმცა ძალიან ნაცნობი მომენტები მახსენდებოდა ჩემი ცხოვრებიდან და ეს სულაც არ იყო იოლი, არც მისი მოსმენა და არც ჩემი ცხოვრება …

არც მომავალი ცხოვრება იქნება იოლი !

:ხანდახან მინდა საერთოდ არაფერი ვიცოდე:

DSC_0070.JPG

იმედი

სასაცილოები ვართ ადამიანები როცა გეგმებს ვაწყობთ, როცა ვიცით რომ ვერც ობობიის ქსელიდან დავაღწევთ თავს და ვერც იმ ნაბიჯებს გადავდგამთ, რომლებიც უნდა გადაგვედგა ,თუმცა სტაბილური მიზეზების გამო ვერ გადავდგით.

როცა ვიღაცასთან ერთად ფრენა გინდა და ვერ  მიფრინავ, იმიტომ რომ  აფრენამდე დაკარგე .

კიდევ უფრო სასაცილო ისაა, როცა მოგონებებით აგრძელებ ცხოვრებას, იმის ნაცვლად რომ გეგმები რეალობად აქციო. ის გეგმები, რომლებიც ასე სასაცილოდ გვეჩვენება.

თუმცა , როცა ადამიანს ხედავ,როცა მისი ხმა გესმის, როცა მის თვალებში იმას კითხულობ რაც გინდა,მაშინ  სადღაც გულის პატარა ნაწილში  ჩნდება  რაღაც იმედი, იმედი რომ ფრენას შეძლებთ, ერთად ფრენას და ობობიის ქსელიდანაც ერთად დააღწევთ თავს.

DSC_0997

 

გირჩები

სახლში წასვლა მეზარებოდა…

არ ვგრძნობდი თავს კარგად, უფრო სწორად არაფერს არ ვგრძნობდი…

არ მეჩქარებოდა…

არავინ მელოდა  და რატომ  ვიჩქარებდი ?

მერე წვიმა წამოვიდა …

არ მახსოვს რა დრო დამჭირდა სახლამდე მისასვლელად …

ვერ გრძნობდი რომ შენთვის მნიშვნელოვანი იყო ჩემი არსებობა, ვერ ვგრძნობდი რომ გჭირდებოდი, ვერც იმას ვგრძნობდი რასაც   რეალურად ვგრძნობდი .

სახლში სული მეხუთებოდა…   აივანზე ვიჯექი და  ჩემს გირჩებს ვუყურებდი,  ჩემი ოთახიდან კამერის აღება მეზარებოდა, მერე ვიფიქრე რომ ეს მომენტი უნდა გადამეღო, იმიტომ რომ ყოველთვის გამხსენებოდა  ის ტკივილი რომელიც შენ  ჩვენ მოგვაყენე… იმიტომ უნდა გამახსენდეს რომ იგივე შეცდომის დაშვების საშუალება არ მივცე საკუთარ თავს …

ძალიან მტკივა …

განვლილი ერთი წლის თითოეული დღე და საათი მტკივა, თითოეული შენგან მოსმენილი ტყუილი მტკივა …

ამბობენ: “თავმოყვარეობა რომ ხელს არ გვიშლიდეს ყველას ყველაფერს ვაპატიებდითო” მაგრამ არ ვიცი სადაა ეს თავმოყვარეობა , სადაა შენი გულწრფელობა და ის სიყვარული რაც წარსულიდან უნდა გამოგყოლოდა …

უსამართლობაა…

არ ვარ კარგად !

ახლა ძალიან რთულად ვარ.

ძალიან დაღლილი , არა დაღლილი იმდენად არა როგორც  დეპრესიული. მოციმციმე დეპრესია მაქვს, ადამიანების მონატრება მაგდებს ამ მდგომარეობაში… არ ვიცი ვის რა ჰგონია და უნდა, მაგრამ მე მგონია რომ ჩემი საშველი არ იქნება და ვერც იმას ვხვდები რატომ არ იქნება  ან საერთოდ  რა მინდა …

რა მინდა შენგან, მისგან, სხვისგან, ვიღაცისგან… ჩემებისგან …

ბევრი არც არაფერი  მინდა , საერთოდ არაფერი , უფრო სწორად არ ვიცი რა მინდა …

მხოლოდ ის ვიცი რომ ის ადამიანები მჭირდება, რომლებთანაც თავს კარგად ვგრძნობ, მათი ჩახუტება მინდა, მათთან ერთად ხეტიალი მინდა, მათი ღიმილი მინდა, მათი სიტყვაძუნწობაც კი მინდა ახლა …

IMG_9582

HBD

მიუხედავად ძალიან მძიმე სამუშაო დღისა, ჩემს ცხოვრებაში ამ წლის 20 თებერვალი იყო ყველაზე ბედნიერი დღე !

დღეს კიდევ ერთხელ ვიგრძენი ადამიანების უსაზღვრო სიყვარული …უცნობი ადამიანების საოცარი დამოკიდებულება ჩემს მიმართ. დღეს ვიგრძენი რომ არც ისეთი ცუდი ადამიანი ვარ როგორც მეგონა …

მივხვდი რომ რამდენად საშინელი დღეც არ უნდა გქონდეს საყვარელ ადამიანებს და იმ ადამიანებს , რომლებისთვისაც რაღაცას წარმოადგენ, შეუძლიათ უსაზღვრო ბედნიერება მოგანიჭონ, შეიძლება ამას არ იმსახურებდე მაგრამ მაინც…  ისინი უანგაროდ  ცდილობენ ჩემს გახარებას ❤

მივხვდი რომ, ოდესღაც გაცემული სითბო ბუმერანგივით შეიძლება დაგიბრუნდეს უკან …

ადამიანები, რომლებიც ჩემს მეხსიერებაში  თითქმის აღარ იყვნენ, მირეკავდნენ და … და  საოცარი შეგრძნება მქონდა ^_^

ერთადერთი დაბადების დღე იყო ჩემს ცხოვრებაში, რომელიც მარტო ვერ გავატარე და ამას არც ვნანობ!

უამრავი საჩუქარი მაქვს, მიუხედავად იმისა რომ ჩემთვის ერთი ჩახუტებაც კი საკმარისია , მიხარია რომ, ამ ფორმით გამოხატავენ ისინი ჩემდამი სითბოს, სიყვარულს და ყურადღებას.

მინდა ყველას ისეთი აქტიური და ბედნიერი დაბადების დღე და არამარტო დაბადების დღე ჰქონდეს , როგორიც მე მქონდა დღეს!  ❤

მიხარია რომ ადამიანებს ჩემდამი გრძნობების გამოხატვის არ  ერიდებათ   🙂

და ბოლოს, მე დღეს უკვე მყავს ორი თევზი, ჯუზეპე და ჟოზეფინა რომლებმაც მინდა რომ დიდხანს და ბედნიერად იცხოვრონ … ❤10801722_804820389565808_7542784057155158145_n

რაც აქ  დავწერე, ეს ნამდვილად არაა  სასმელის ბრალი 🙂   და რასაც ახლა  ვგრძნობ, ამ გრძნობის გადმოცემა ძალიან მიჭირს სიტყვებით .

მადლობა ყველას, ვისაც გიყვარვართ  და გახსოვართ !

:სენტიმენტები:

“ექსპრომტი” ამბავი

ტეგები

, , , ,

დღეს, საზოგადოებრივი კოლეჯი ”იბერია”–ში, ერთ–ერთი გამოფენისთვის ფოტოგადაღება მქონდა დაგეგმილი…
კოლეჯის ეზოში მივბორიალობდი გადასაღები ობიექტისკენ, სარკმლიდან დავინახე ერთი მწვანე ყვავილი და მანქანა, რომელიც არც ძალიან დიდი იყო და არც ძალიან პატარა 😀

IMG_2720

გადაღება რომ დავამთავრე, რა თქმა უნდა მანქანის სანახავად წავედი …

10805599_757395670974947_5408321796765577277_n

ესეც საერთო ფოტო ^_^

გენადი ქუთათელაძე  ამჟამად სტუდენტებს ასწავლის საზოგადოებრივი კოლეჯი ”იბერია”–ში.
პროფესია: ელექტროშემკეთებელი
უყვარს BMW –ს მარკის მანქანები.

დანარჩენი ნახეთ ვიდეოში 🙂

ქუთაისლებს ეშინიათ მიწისქვეშა გადასასვლელების?

რაც ქუთაისში ვცხოვრობ, არასდროს მინახავს მიწისქვეშა გადასასვლელით მოსახლეობას ესარგებლოს, მაგრამ მინახავს, მიწისქვეშა გადასასვლელის ზემოთ დაშავებული ადამიანები 😦

სტეკლოტარაზე არსებული დაბინძურებული მიწისქვეშა გადასასვლელი, დიდი ხანია საპირფარეშოს ფუნქციას ასრულებს. შესაბამისად ირგვლივ ყველაფერი ყარს.

IMG_1069

IMG_1070

IMG_1071

IMG_1073

IMG_1075

IMG_1078

IMG_1091

IMG_1093